Το ζήτημα είναι αν μπορείς να "σκοτώσεις" το ρατσιστή που κρύβεις μέσα σου..

                Το θέμα δεν είναι μόνο οι πορείες. Το θέμα δεν είναι αν θα κλάψεις, αν θα εξοργιστείς και αν θα γράψεις κάτι αξιόλογο για το χαμό ενός παιδιού ή και γενικότερα για την καταπολέμηση της βίας και του ρατσισμού. Οι περισσότεροι θα εξοργιστούμε και θα λυπηθούμε ειλικρινά σε ανάλογες περιπτώσεις. Οι περισσότεροι δε θέλουν το κακό ενός παιδιού, και οι περισσότεροι θα έκαναν ειλικρινά ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποτρέψουν μία τέτοια εξέλιξη. Το θέμα είναι τι γίνεται μέχρι να φτάσουμε ως εκεί και για μη φτάσουμε ως εκεί.
             Το θέμα είναι - και το δυσκολότερο από όλα είναι - να πολεμήσεις το ρατσιστή που ζει μέσα σου. Που τον θρέφεις με τα δικά σου στερεότυπα και τις δικές σου προκαταλήψεις. Κάθε φορά που η ματιά σου γίνεται εριστική και αλαζονική απέναντι σε κάποιον που συνάντησες στο δρόμο, ή που άκουσες στην τηλεόραση και δεν είναι "του επιπέδου σου" ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα. Κάθε φορά που θεωρείς ότι έχεις το δικαίωμα να θεωρείς υποδεέστερο τον οποιοδήποτε για το οτιδήποτε. Για το ντύσιμο του, για την ποιότητα της μουσικής που ακούει, για τη μόρφωση του, για τα κιλά του, για την ηλικία του, για την καταγωγή του, για τη σεξουαλική του ταυτότητα και προσανατολισμό, για τις μπανάλ επιλογές του κλπ..
           Όσο δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε ανώτεροι αλλά απλώς διαφορετικοί ο ρατσισμός θα φωλιάζει μέσα μας και φαινόμενα όπως το πολυσυζητημένο "bullying" θα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Τέτοια φαινόμενα αφορούν όλους μας συνολικά και τον καθένα μας προσωπικά. Η αντιμετώπιση χρειάζεται συνεργασία, ενημέρωση και οργάνωση, η πρόληψη και η καταπολέμηση απαιτούν συνειδητοποίηση, ενδοσκόπηση και προσωπική προσπάθεια.

Ζωή Αλεξούλη