Η πολιορκία των αντιθέσεων μου
 

     Σκορπίζω και σκορπίζομαι. Τρέφομαι και σε τρέφω, σάρκα από τη σάρκα μου, αγέννητο πλάσμα αιώνιο, διαχρονικό κι εφήμερο, αληθινό και ψεύτικο, γνώριμο μα ξένο.  Γαντζώσου πάνω μου, σκίσε μου τις σάρκες και πάρε ζωή από τη ζωή μου.Καθώς θα βουλιάζω σε έναν βυθό απύθμενο κι ονειρικό.

  Η μέρα  κατασπαράζεται λαίμαργα από τα σουβλερά δόντια της νύχτας. Αναίμακτα. Αδυσώπητη σιωπή ουρλιάζεις τη θλίψη σου χωρίς οίκτο,  μια μελωδία βασανισμένη ,σκουριασμένη, ακατέργαστη. Ο χρόνος αφήνει πάντα τα σημάδια του..

Με κούρασες. Με  άδειασες. Με ταπείνωσες και ξαναγεννήθηκες από τις δικές μου στάχτες.

  Ζωοδόχε πηγή, στεγνή κατάξερη  με άφησες , με στέρεψες. Ρούφηξες με μανία κάθε μου σκέψη κάθε μου λέξη πριν προλάβω να την ξεστομίσω. Μου την έχεις ήδη κλέψει.. Γεννήθηκα για να πεθάνω. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Ήθελα μόνο να ζήσω. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια..

Αδιάφορη  και μακρινή η αλήθεια μου ζει κάπου βαθιά μέσα μου. Ξεχασμένη στους αιώνες. Το ξέρω ότι με αγαπάς. Με όλη σου την ψυχή. Μόνο που η ψυχή σου, δε σου ανήκει.. Καιρό τώρα σέρνεις μόνο το κουφάρι σου, φασκιωμένος ,τυλιγμένος σε επτά πέπλα, έτοιμος να χορέψεις και να με μαγέψεις. Να με πλανέψεις. κι εγώ θα σου το δώσω. Αυτό που ποθείς.. Αρκεί να το ζητήσεις.

Έγινες ό,τι ονειρεύτηκες, αυτό που πιο πολύ λαχτάρισε η καρδιά σου, ένα τίποτα.. Πως θα μπορούσες να ονειρευτείς κάτι περισσότερο; Η καρδιά σου σταμάτησε από καιρό να χτυπά από διακριτικότητα. Και στα λέω όλα αυτά ξεδιάντροπα και  με μια δόση υπερβολής γιατί  έτσι με έχεις συνηθίσει. Εγώ κι εσύ δεν είμαστε δύο. Πως θα μπορούσε να είναι τόσο απλό; Εγώ κι εσύ είμαστε πολλά περισσότερα. Εγώ κι εσύ είμαστε ένα. Ένα ολόκληρο. Ανολοκλήρωτο όσο ποτέ.

Πως να με καταλάβεις όταν δεν καταλαβαίνεις την ομορφιά σε ένα βατράχι καταπράσινο και γλιτσερό. Πως δεν ακούς την μουσική όταν κοάζει; Πως να σου εξηγήσω ότι σε μισώ τόσο δυνατά και συνειδητά όσο σε αγαπώ;

Η ασχήμια σου ξαφνικά ομόρφηνε τη σπηλιά όπου κρύφτηκε ο ουρανός. Η λάμψη σου κατάπιε τα αστέρια  και βυθίστηκες στην πιο σκοτεινή οπή για να μη σε βρώ ποτέ και να μη με ξαναδείς. Να χαθούμε για πάντα.

Μάταιος κόπος. Φύτρωσες εκεί που δεν σε έσπειραν ποτέ, αναδύθηκες  στεφανωμένος κρίνους,  καταματωμένος, καταταλαιπωρημένος, γερασμένος  και ανυποψίαστος έτοιμος   για το νέο σου ξεκίνημα. Σάρκα από τη σάρκα μου, πνοή μου.. Γιε μου και πατέρα. Είσαι ο μονάκριβός μου αδερφός. Ο συνοδοιπόρος μου στο μάταιο και ύψιστο  ταξίδι της ζωής. Είσαι εγώ.

Ζωή Αλεξούλη

                   ‘What’s in a name? That wich we call a rose by any other name would smell as sweet’

                                                               William Shakespeare
 

   Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν παραδέχεσαι με ευκολία την ομορφιά εσωτερική κι εξωτερική, την εξυπνάδα, το μεγαλείο ή την επιτυχία στον άλλο; Θεωρείς δεδομένο όμως ότι ο άλλος θα πρέπει να αναγνωρίζει  σε σένα πολλά από αυτά και σου κακοφαίνεται αν αυτό δε συμβαίνει. Πόσες φορές αναγνώρισες το ταλέντο στον άλλο απλόχερα; Θεωρείς ότι κάτι τέτοιο θα σου στερήσει λάμψη; Κάθε άλλο. Θα σου προσδώσει γοητεία..

     Έχεις αναλογιστεί ποτέ ότι όχι μόνο εσύ αλλά κι ο άλλος, προσπαθεί.. Κι εκείνος έχει τις καλές και τις στραβές του, κι εκείνος αγωνίζεται -όχι μόνο εσύ- κι εκείνος πέφτει και με κόπο αλλά και περηφάνια ξανασηκώνεται, και προχωράει και συνεχίζει τον αγώνα του.

     Με πόση ευκολία έχεις χαρακτηρίσει και απορρίψει έναν άνθρωπο χωρίς να τον γνωρίζεις; Ακόμη και εγκλήματα μετά από ένα χρονικό διάστημα παραγράφονται και εσύ εξακολουθείς να θυμάσαι και να σκαλίζεις μια μίκρο-παρεξήγηση που έγινε πρίν από πέντε ή δέκα χρόνια; Και που σε έχει βοηθήσει κάτι τέτοιο; Εσύ δεν έφταιξες ποτέ; Δεν είχες ποτέ μερίδιο ευθύνης  σε ό,τι συνέβη δηλαδή πάντα μόνο ο άλλος αυτός ο ‘κακός’ φταίει για όλα; Κι εσύ αφού είσαι τόσο καλός γιατί δεν τον έχεις ήδη συγχωρέσει; Δε σε σκότωσε κιόλας! Αντίθετα απέκτησες μαζί του ακόμη μια εμπειρία στο ταξίδι της ζωής..

     Θεωρείς τον εαυτό σου ικανό να αλλάξει τον κόσμο; Μην προσπαθήσεις να αλλάξεις τον κόσμο αν δεν μπορείς να αλλάξεις ούτε τον τρόπο σκέψης σου. Αν δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις το διπλανό σου που στο κάτω - κάτω έχεις και τη δυνατότητα να τον αγγίξεις και να τον νιώσεις, πως θα καταλάβεις, θα συγχωρέσεις και θα σώσεις ένα κόσμο ολόκληρο.. Και πως να σωθεί ο κόσμος όταν οι περισσότεροι σκέφτονται σαν κι εσένα αιώνες τώρα;

   Ο εγωισμός σου, σου αναθέτει το καθήκον του σωτήρα, αλλά δε σου επιτρέπει να έχεις βοηθούς και συνοδοιπόρους στο έργο σου. Δεν τους θεωρείς αρκετά ικανούς. Αν περνούσε από το χέρι σου ίσως να τους αφάνιζες για να συνεχίσεις ανενόχλητος το έργο σου.  Δε σε πέρνω από τα μούτρα, ξέρω ότι παλεύεις με τους δαίμονες σου. Ξέρω ότι βρίσκεσαι σε καλό δρόμο. Ξέρω ότι δεν είσαι όπως παλιά, τώρα έχεις μάθει. Και συνεχώς βελτιώνεσαι. Δεν έχουν τόση σημασία τα λάθη, λάθη όλοι κάνουμε. Σημασία έχει ότι προσπαθείς συνεχώς. Στόχος σου, εκτός από το να σώσεις τον κόσμο, είναι να βελτιωθείς ως άνθρωπος. Και αυτό πρέπει να στο αναγνωρίσω. Έχεις κάνει υπερπροσπάθειες κι έχεις κάνει τεράστια πρόοδο. Με λίγα λόγια τα καταφέρνεις. Έχεις μάθει. Είσαι στο σωστό δρόμο. Είσαι δυνατός. Κι εγώ δεν είμαι τόσο κακός όσο με νόμιζες, απλώς δε με ήξερες τότε. Κοίτα που στο τέλος θα με συμπαθήσεις!

   Δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με όλους. Δεν είναι το ζητούμενο. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας. Μεγαλώνουμε κι αλλάζουμε, αλλάζουν οι συγκυρίες, τα δεδομένα, οι ανάγκες μας, εμείς. Μπορούμε να επιλέγουμε εκείνους που λατρεύουμε να έχουμε δίπλα μας, για τους δικούς μας λόγους. Επειδή απλώς ταιριάζουμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως κανέναν που πέρασε από τη ζωή μας, φίλο ή εραστή ή ερωμένη. Δεν ήταν λάθος μας. Ήταν επιλογή μας και γέμισε τη ζωή μας με χαρά ακόμη και με λύπη. Μας έκανε πιο δυνατούς. Μας έμαθε κάτι, έστω και με άσχημο τρόπο. Μας γέμισε αναμνήσεις. Εικόνες που κουβαλάμε μέσα μας. Ένα συγγνώμη σε όσους ίσως κάποτε αδικήσαμε, κι ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους -ανεξαιρέτως- που γνωρίσαμε. Κοιτάμε μπροστά, το ταξίδι συνεχίζεται.
 

  Ζωή Αλεξούλη

THIRSTY EARTH-VAMPIRE

All the nights I stayed awake crying, praying, fighting emptiness,thousands promises they gave me about to change the world.Who is  going to change (at least)a word if I don’t? I m trying to find the mystic code of life..But who am I to succeed this mission if they don’t. And If not me and If not you then who?Obvious nonsense, pure madness, unfounded justice, meaningless explanations about an experiment.Im part of it.thats the world I live in..

THIRSTY EARTH VAMPIRE IS DRINKING  OUR BLOOD AND STAYS ALIVE IN ITS EMPIRE

OCEANS WERE BORN FROM OUR TEARS

I RECOGNISE WISDOM I SMELL IT WITH MY EARS

 UTOPIC HOPES IN OUR WAY TO DEATH

 FROZEN SENSES IN THIS RED LAND CALLED EARTH

Sircles around the centuries again and again.. But till when?What s right?what’s wrong?why am I writing this song?

 I see my hand and wonder what I am, and if I am, and if Im not what s going on..

Future nightmare.Ghosts of the past.My thoughts are running so fast.An unknown tomorow and the sun arise.Are all these created from somebody wise?