Από τη Ζωή Αλεξούλη
Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια κλείνουμε σήμερα 23 Ιουλίου μετά το θάνατο της αξέχαστης Αλίκης Βουγιουκλάκη, και το πρόσωπό της εξακολουθεί να είναι σημείο αμφιλεγόμενο. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ έχει πει σε συνέντευξή του ότι η Αλίκη ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο που πέρασε ποτέ από τη χώρα μας, ενώ κάποιοι συνεχίζουν να την αποκαλούν απλώς σταρ. Τι θα πει σταρ; Ακόμη και αν ήταν μια «απλή σταρ!», αυτό για τα δεδομένα της εποχής δεν ήταν ούτε λίγο, ούτε εύκολο. Σταρ αποκαλούμε σήμερα τους ηθοποιούς του Χόλιγουντ, πάρα πολλοί εκ των οποίων έχουν βραβευτεί με όσκαρ ερμηνείας. Αν λοιπόν σταρ σημαίνει ότι κάποιος είναι λαμπερός ηθοποιός, τότε η Αλίκη σίγουρα ήταν μια πολύ μεγάλη σταρ!
      Ηθοποιός σημαίνει φως, και εκείνη όπως και να το κάνουμε, όσο και αν δυσαρεστεί κάποιους, έλαμπε ολόκληρη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ας πούμε ένα παραμυθάκι. σε ποιον δεν αρέσουν άλλωστε τα παραμύθια;
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε στο Μαρούσι στις 20 Ιουλίου το 19 ...; κάτι. Η Αλίκη συνήθιζε να παραπληροφορεί για την ημερομηνία γέννησης της και το σέβομαι. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτό το πλασματάκι, κάπως, κάπου, κάποτε γεννήθηκε, και έτσι ξεκινάει το παραμύθι. Το χαριτωμένο ζιζάνιο, το Αλικάκι μας, πέρασε δυσκολίες στη ζωή της, όπως ο θάνατος του πατέρα της όταν εκείνη ήταν ακόμη πολύ μικρή, όμως ήξερε να τις προσπερνάει και να βγαίνει πάντα πιο δυνατή. Ήταν πρώτη σε όλα, και στις ζαβολιές και στο σχολείο, όμως από πολύ νωρίς ανακάλυψε την αγάπη της για το θέατρο. Είχε από τη φύση της το μικρόβιο της θεατρίνας. Μαζί με τα δυο της αδέρφια και την καλύτερη της φίλη Θάλεια, δίνουν παραστάσεις στη βεράντα του σπιτιού της μπροστά σε συγγενείς και φίλους!
Περνάει στη δραματική σχολή του εθνικού θεάτρου και αν και ξεσπούν καβγάδες στο σπίτι γι' αυτό, τίποτα δεν μπορεί να πείσει την Αλίκη να αλλάξει γνώμη. Ευτυχώς! Το πρώτο της έργο ήταν «Το ποντικάκι» με τους αξέχαστους Μίμη Φωτόπουλο, Χριστόφορο Νέζερ. Έπαιξε σε πολλά έργα του κινηματογράφου, περίπου 44. Τα σπουδαιότερα: «Το ξύλο βγήκε απ' την παράδεισο» με τον αξέχαστο Δημήτρη Παπαμιχαήλ, «Το πιο λαμπρό αστέρι», «Μανταλένα», που κέρδισε τον πρώτο γυναικείο ρόλο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. «Υπολοχαγός Νατάσα», «Κατάσκοπος Νέλλυ» με τον Φαίδωνα Γιωργίτση και Δάνη Κατρανίδη, και το τελευταίο της έργο «Πονηρό θηλυκό, Kατεργάρα γυναίκα», με τον Αντωνόπουλο και πολλά άλλα. Το τελευταίο της σίριαλ στην τηλεόραση, «Βασίλισσα Αμαλία». Κέρδισε, επίσης, τις καλύτερες εντυπώσεις στο φεστιβάλ Βερολίνου με την προβολή της ταινίας «Αστέρω» . Η «Μανταλένα» πήρε μέρος στο Α' κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης (Σεπτέμβριος του 60) και χάρισε στην Αλίκη το βραβείο ερμηνείας.
Τα σπουδαιότερα θεατρικά της έργα είναι: «Ωραία μου κυρία» στο θέατρο «Ρεξ», το «Αχ αυτή η γυναίκα μου», με τον αξέχαστο σύζυγό της Δημήτρη Παπαμιχαήλ και το έργο το «Καμπαρέ». Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, με τη Μαρίκα Κοτοπούλη στο θέατρο Μουσούρη, με τον Κώστα Καρρά, τον αξέχαστο Διονύση Παπαγιαννόπουλο στο ανεπανάληπτο έργο «Μπαμπάς εκπαιδεύεται», ακόμα και με τον αθάνατο Λάμπρο Κωνσταντάρα, Κώστα Ρηγόπουλο, Καίτη Λαμπροπούλου και άλλους. Έπαιξε περίπου σε 53 θεατρικά έργα. η Αστέρω ήταν η ταινία που καθιέρωσε την Αλίκη σαν την υπ' αριθμόν 1 σταρ του ελληνικού σινεμά. Ο κόσμος έπαθε υστερία με την Αλίκη. Η Αλίκη διάλεξε το δύσκολο έργο του Μπέρναρ Σο Καίσαρ και Κλεοπάτρα όπου της δινόταν η ευκαιρία να αποκαλύψει τις σημαντικές δραματικές της ικανότητες, ότι δε σταματούσε μόνο στο να υποδύεται χαριτωμένα κοριτσάκια. Παρουσιάστηκε στις 11 Οκτωβρίου του 1962. Οι κριτικές έγραψαν επαινετικά λόγια όμως το κοινό βρήκε το έργο βαρύ κι έτσι η Αλίκη σκέφτηκε να το κατεβάσει.
Δεν υπάρχει παραμύθι χωρίς βασιλόπουλο , κι έτσι ο τότε διάδοχος του ελληνικού θρόνου Κωνσταντίνος , την είχε ερωτευτεί τρελά. Η Αλίκη όμως παντρεύτηκε τον μεγάλο μας ηθοποιό Δημήτρη Παπαμιχαήλ στους Δελφούς στις 18 Ιανουαρίου 1965. Η προσέλευση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη που χρειάστηκε να επέμβει η αστυνομία για να προστατέψει τους νεόνυμφους από τις εκδηλώσεις των φανατικών θαυμαστών τους. Όταν η Αλίκη επιχείρησε να ανεβάσει το αριστούργημα του Στέφαν Τσβάιχ «Του φτωχού τα' αρνί» ο κόσμος δεν το τίμησε με την παρουσία του. Η Αλίκη έπρεπε να το πάρει απόφαση. Κάθε φορά που επιχειρούσε ν' ανεβάσει μια παράσταση ρεπερτορίου και να προδώσει την κινηματογραφική της εικόνα, ο κόσμος θα την πρόδιδε ως απάντηση. Ήθελαν τη λαμπερή, τη ναζιάρα, τη μπριόζα Αλίκη κάτι για το οποίο αργότερα θα κατηγορηθεί.. (βλ «σταρ» κλπ). Ποιος μπορεί να την κατηγορήσει για τις επιλογές της; Ο αναμάρτητος ηθοποιός το λίθο βαλέτω.. Δύσκολα κάποιος μπορεί να κατηγορήσει την Αλίκη και αυτό γιατί, εκείνη είχε τη δυνατότητα να επιλέξει τον έναν ή τον άλλο δρόμο.. Γι' αυτό και δεν έχει υπάρξει δεύτερη Αλίκη, γιατί ήταν μοναδική. Στις 4 Ιουνίου 1969 η Αλίκη φέρνει στον κόσμο το μονάκριβο γιο της, και του δίνει το όνομα Ιωάννης.
Το 1970 βγαίνει στους κινηματογράφους η «Υπολοχαγός Νατάσα» με πρωταγωνιστές την Αλίκη και το Δημήτρη. Το έργο αποδεικνύεται η πιο εμπορική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να σημειωθεί ξανά τέτοια επιτυχία με το έργο "Safe Sex". Το 1974 ύστερα από πολλές περιπέτειες η Αλίκη παίρνει διαζύγιο από τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Στο μεταξύ ο καλός εμπορικός κινηματογράφος έχει πέσει σε λήθαργο οπότε η Αλίκη ρίχνει όλη την ενέργειά της στο θέατρο και παρουσιάζει στο ελληνικό κοινό ένα νέο θεατρικό είδος, το μιούζικαλ το οποίο λατρεύει. Στις 11 δεκεμβρίου 1981 ανέβηκε στο θέατρο Αλίκη η «Εβίτα». Η παράσταση ήταν καταπληκτική. Οι ίδιοι οι Άγγλοι ομολόγησαν πως η ελληνική Εβίτα ήταν η πιο άρτια, πιο άψογη ακόμη και από την αγγλική και την αμερικάνικη!(αλλά εντάξει να μην τα ξαναλέμε η Αλίκη ήταν μια απλή σταρ) Καταπληκτικός στο πλευρό της στάθηκε και ο Βλάσης Μπονάτσος ως Τσε Γκεβάρα.
Το 1990 η Αλίκη αποφασίζει να δοκιμάσει ξανά κάτι διαφορετικό από αυτό που την είχαν συνηθίσει. Υποδύεται την Αντιγόνη του Σοφοκλή στην Επίδαυρο. Η παράσταση δίχασε το κοινό. Οι «Βουγιουκλακικοί» την αποθέωσαν ενώ οι «αντι-βουγιουκλακικοί» την αποδοκίμασαν. Η Αλίκη τότε δήλωσε συνήθως αυτοί που την κακολογούν είναι στερημένα άτομα και όχι οι πετυχημένοι της ζωής.. Η Αλίκη έζησε έντονα τη ζωή της και χάρηκε τους έρωτες της. Κάποιοι από αυτούς γλίτωσαν και κάποιοι όχι τον φακό. Διατηρούσε σχέση-μεταξύ άλλων-με τον Κώστα Σπυρόπουλο και τον Βλάση Μπονάτσο. Η μελωδία της ευτυχίας ήταν η τελευταία παράσταση της Αλίκης η οποία γνώρισε τεράστια επιτυχία. (Αλλά είπαμε, παρά τις τεράστιες επιτυχίες της και τα βραβεία της, εκείνη ήταν μια απλή, απλούστατη σταρ, βεβαίως-βεβαίως).
Ήταν η ηθοποιός που γέμιζε τα θέατρα όσο κανένας άλλος, μέχρι και σήμερα. Μια μαύρη είδηση κατά τη διάρκεια των παραστάσεων εξαπλώθηκε με την ταχύτητα της αστραπής. Η κατάσταση της υγείας της Αλίκης ήταν πάρα πολύ σοβαρή. Είχε προσβληθεί από καρκίνο καλπάζουσας μορφής. Τελικά την Τρίτη στις 23 Ιουλίου 1996 η Αλίκη έχασε τη μάχη με τη ζωή. Όλη η Ελλάδα πένθησε για το κορίτσι που ενσάρκωσε το ελληνικό όνειρο. Χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στην κηδεία της για το τελευταίο αντίο.. Η Αλίκη όμως ως αστέρι που ήταν, συνεχίζει να ζει στον ουρανό και να λάμπει από ψηλά, και εξακολουθεί να φωτίζει τις καρδιές μας, μας κάνει να γελάμε με τη γλυκιά φατσούλα της μέσα από τις ταινίες της και μας συγκινεί με τα δάκρυα της.. Δεκατέσσερα χρόνια μετά εξακουλουθεί να είναι η εθνική μας σταρ (χωρίς αυτό να είναι κακό) μια μεγάλη θεατρίνα, από τις μεγαλύτερες που γνώρισε ο τόπος μας. Όσο για τα σχόλια περί Αλικής-ηθοποιού-σταρ εδώ είναι που ταιριάζει η παροιμία όσα δεν φτάνει η αλεπού.. Τα έφτασε η μουσίτσα!
Οι φωτογραφίες του άρθρου προέρχονται από το «Αλίκη, μια ζωή σαν παραμύθι», και είναι από το φωτογραφικό αρχείο του Μάκη Δελαπόρτα.