Το πρώτο βιβλίο με παραμύθια, που απευθύνεται σε άτομα τρίτης ηλικίας,
προσεχώς κοντά μας!
(Από τις εκδόσεις Πηγή, i - Write)

Αφιερωμένο στη γενιά μου, στους φίλους, συμμαθητές, συμφοιτητές μου σε όλους όσους βρέθηκαν μπροστά σε αδιέξοδο και βρήκαν τη δύναμη να συνεχίσουν αλλά και σε όσους ψάχνουν ακόμη να τη βρουν..

Γραμμένο τρία χρόνια πριν. Αφορμή η κάθε μου συνομιλία με φίλους που ξαφνικά υψώθηκε μπροστά τους ένας τοίχος. Φτιαγμένος από «άδικα» τούβλα..

 

ΑΚΟΥ ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΩ ΕΓΩ

Με φωτιά θα λουστώ

Θα εξαγνιστώ

Θα σωθώ ή θα χαθώ

Και με το στόμα κλειστό

Ό, τι έχω να πω θα στο πω..

Εσύ μίλησες

Τώρα μιλάω εγώ

Μου υποσχέθηκες ό, τι θα, θα, θα

Πηγαίνει στράφι μια ολόκληρη γενιά

Γεμάτη όνειρα

Φρόντιζες  πάντα να με πείθεις ότι όλα καλά

Αποφάσισες για μένα

Πριν από μένα - χωρίς εμένα

Και για σένα - πρόβλημα κανένα

Κοίταξε με στα μάτια

Δες τις ζωές μας κομμάτια

-Θα ' θελες -

Με πουλάς για τριάντα

-Όχι αργύρια-

Καράτια

Χωρίς οίκτο

Ντροπή καμιά

Χαμένες ελπίδες

Μας τρων τα σωθικά

1,2,3 μνημόνια μετράω

Το ξέρω θέλεις να με σώσεις

Γι’ αυτό σε προσκυνάω

Κι εσύ με διώχνεις μακριά

Όχι εμένα

Μία ολόκληρη γενιά..

ΆΚΟΥ ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΩ ΕΓΩ ΗΡΘΕ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΕΙΡΑ

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΦΤΑΣΩ ΨΗΛΑ.

 ΚΙ ΕΣΥ ΣΚΕΨΟΥ ΚΑΛΑ.

ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ Η ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΩ ΞΑΝΑ..

Μου στέρησες όνειρο κι ελπίδα

Μου έκοψες τα φτερά

Όχι σε μένα

Σε μια ολόκληρη γενιά

Μάτια ερμητικά κλειστά

Και η καρδιά

Να χτυπά δυνατά

Πιο δυνατά

Μόνη λύση η φυγή

Να μηδενίσω

Και να αρχίσω ξανά

Από την αρχή

Που θα επιβάλλεις εσύ

Μια νέα τάξη

Που μου στερεί τη ζωή

Σε αδιέξοδο οδηγήθηκα

Δε ρωτήθηκα

Δεν έφταιξα

Όμως αναρωτήθηκα

Γιατί ;

Φίλε χρωστάς το γιατί

Απάντηση καμιά

Ποτέ και πουθενά

Το ίδιο λάθος ξανά και ξανά..

Λοιπόν τώρα μιλάω εγώ

Ήρθε η δική μου σειρά..

ΑΚΟΥ ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΩ ΕΓΩ, ΗΡΘΕ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΕΙΡΑ  

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΦΤΑΣΩ ΨΗΛΑ.

 ΕΣΥ ΣΚΕΨΟΥ ΚΑΛΑ.

ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ Η ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΩ ΞΑΝΑ.

ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ..

 

Στίχοι: Ζωή Αλεξούλη - Copyright : Zoe Alexouli

 

Το ζήτημα είναι αν μπορείς να "σκοτώσεις" το ρατσιστή που κρύβεις μέσα σου..

                Το θέμα δεν είναι μόνο οι πορείες. Το θέμα δεν είναι αν θα κλάψεις, αν θα εξοργιστείς και αν θα γράψεις κάτι αξιόλογο για το χαμό ενός παιδιού ή και γενικότερα για την καταπολέμηση της βίας και του ρατσισμού. Οι περισσότεροι θα εξοργιστούμε και θα λυπηθούμε ειλικρινά σε ανάλογες περιπτώσεις. Οι περισσότεροι δε θέλουν το κακό ενός παιδιού, και οι περισσότεροι θα έκαναν ειλικρινά ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποτρέψουν μία τέτοια εξέλιξη. Το θέμα είναι τι γίνεται μέχρι να φτάσουμε ως εκεί και για μη φτάσουμε ως εκεί.
             Το θέμα είναι - και το δυσκολότερο από όλα είναι - να πολεμήσεις το ρατσιστή που ζει μέσα σου. Που τον θρέφεις με τα δικά σου στερεότυπα και τις δικές σου προκαταλήψεις. Κάθε φορά που η ματιά σου γίνεται εριστική και αλαζονική απέναντι σε κάποιον που συνάντησες στο δρόμο, ή που άκουσες στην τηλεόραση και δεν είναι "του επιπέδου σου" ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα. Κάθε φορά που θεωρείς ότι έχεις το δικαίωμα να θεωρείς υποδεέστερο τον οποιοδήποτε για το οτιδήποτε. Για το ντύσιμο του, για την ποιότητα της μουσικής που ακούει, για τη μόρφωση του, για τα κιλά του, για την ηλικία του, για την καταγωγή του, για τη σεξουαλική του ταυτότητα και προσανατολισμό, για τις μπανάλ επιλογές του κλπ..
           Όσο δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε ανώτεροι αλλά απλώς διαφορετικοί ο ρατσισμός θα φωλιάζει μέσα μας και φαινόμενα όπως το πολυσυζητημένο "bullying" θα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Τέτοια φαινόμενα αφορούν όλους μας συνολικά και τον καθένα μας προσωπικά. Η αντιμετώπιση χρειάζεται συνεργασία, ενημέρωση και οργάνωση, η πρόληψη και η καταπολέμηση απαιτούν συνειδητοποίηση, ενδοσκόπηση και προσωπική προσπάθεια.

Ζωή Αλεξούλη

<<Έρωτα άνοιξε τα φτερά σου και πέτα>>

 

Χάσου από μπροστά μου.

Τα βέλη σου ποτισμένα με φίλτρο μαγικό τρυπάνε την καρδιά.

Παραλύουν το μυαλό, τη σκέψη θολώνουν.

Επιπόλαιε τοξότη!

Στοχεύεις κάπου άραγε;

Πάθη ξυπνάς ανεκπλήρωτα.

Χωρίς οίκτο.

Μα αν πετύχεις το στόχο σου..

Ο ουρανός και η γη προσκυνούν τη μεγαλειότητα σου.

Και ερωτεύονται ξανά. Και ξαναγεννιούνται. 

Στα χέρια σου παραδίνομαι.

Δε σε φοβάμαι. Σε νίκησα.

Την απουσία σου φοβάμαι.

Ζωή Αλεξούλη.

http://www.glyfadametropolitans.com/gm/piima-erota-anixe-ta-ftera-sou-ke-peta/

Ευχαριστώ το περιοδικό Γλυφάδα- Metropolitans για τη δημοσίευση του ποιήματος μου!
<<Έρωτα άνοιξε τα φτερά σου και πέτα>>

                                         << Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι >>

             Κάποιος έπρεπε να βγει και να τα πει. Επιτέλους μία αστυνομία θεάτρου να συλλάβει όλο το συρφετό που μολύνει το λειτούργημα του ηθοποιού. Περιμέναμε εναγωνίως μία δικτατορία του Θεάτρου η οποία θα αναλάβει το θεάρεστο έργο του ξεκαθαρίσματος των πραγματικών ηθοποιών, των πιστών υπηρετών της τέχνης, από τους υπόλοιπους ανίκανους και ανάξιους.

            Οι Ιερείς και οι Ιέρειες του Θεάτρου θα έχουν το δικαίωμα να επιτρέπουν - σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια - το αν θα τολμάει κάποιος επίδοξος να μπλέκεται στα Ιερά Χωράφια της τέχνης του Θεάτρου.

             Εν ανάγκη ας χυθεί αίμα. Αίμα κάθαρσης, καθαγιασμού, των Ιερών τόπων στον οποίο περπάτησαν τα Ιερά τέρατα του Χώρου. Ας μείνουν και 10, αν αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι εκλεκτοί και έχουν το θείο χάρισμα και το γνωρίζουν και οι ίδιοι από μόνοι τους. Λίγοι και καλοί. Ουκ εν τω πολλώ το ευ.

            Το όνομα τους, ας γραφτεί με κόκκινα γράμματα στη φωτεινή επιγραφή έξω από το θέατρο. Το μοναδικό πρόβλημα που θα προκύψει είναι, ποιο θα είναι εκείνο το όνομα που θα μπει πρώτο στη Μαρκίζα. Ποιος είναι ο Ιερότερος και ο σπουδαιότερος όλων; Εκεί θα χυθεί κι άλλο αίμα..

                Στο τέλος όμως θα παραμείνει ο ένας, ο μοναδικός, ο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού, εκείνος με το ψυχικό μεγαλείο, που θα το καταθέσει ολόκληρο με ευλάβεια και σεμνότητα στο κοινό του, παίζοντας στην Επίδαυρο όλους τους ρόλους μόνος του. Ας είναι.

Ζωή Αλεξούλη

Ένα ποίημα της Ζωής Αλεξούλη για τον πολύτιμο χρόνο μας 

http://www.glyfadametropolitans.com/gm/%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B3%CF%8E/

Ο χρόνος μου

είμαι εγώ

Οι μοίρες γενναιόδωρες

με μοίραναν με το δώρο της ζωής.

Μέσα σε μια στιγμή

άρχισα να υπάρχω.

Από τότε τρέχω.

Έπρεπε να προλάβω. Να φτάσω. Να καταφέρω. Να αποδείξω. Να τους δείξω. Να νικήσω. Να είμαι ο πρώτος. Ο καλύτερος. Να με αγαπάνε. Να με αναγνωρίζουν. Να με θαυμάζουν.

Έτρεχα με όλη μου τη δύναμη.

Ένα πράγμα έμαθα:

<<Όσο πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται το τέρμα>>.

Κι εγώ έτρεχα

και η ζωή με προσπερνούσε.

Τρέξε μου είπαν.

Κι εγώ ακόμη τρέχω..

Ο χρόνος κυλούσε κι εγώ δεν προλάβαινα να συναντηθώ με τον εαυτό μου.

Όσο με θυμάμαι,

δεν πόθησε άλλο η ψυχή μου τόσο,

από αυτή τη συνάντηση..

Μεγάλωσα απότομα.

Μικρό παιδί μόλις χθες.

Σήμερα ρυτίδες ζωγραφίζουν το πρόσωπο μου.

Ο χρόνος,

άλλοτε γιατρός μου.

Άλλοτε,

σαρωτικός ,αμείλικτος , αδυσώπητος, ακούραστος, αδιάκοπος.

Περισσότερο τώρα παρά ποτέ.

Ο καθρέφτης μου.

Γυαλί.

Τι να μου φταίξει.

Δεν τα βάζω μαζί του.

Με μένα γελάω.

Που δε με πρόλαβα στη διαδρομή.

Πριν με συνηθίσω,

είχα ήδη αλλάξει.

Πριν προλάβω να με γνωρίσω,

είχα γίνει ένας άλλος.

Δε με τρόμαξε ποτέ κάτι άλλο,

όσο το αύριο.

Με μοίραναν με το δώρο της ζωής.

Οι μοίρες με ξεγέλασαν.

Ζωή μου,

μοναδικό μου δώρο,

λιγοστεύεις.

Μέσα σε μια στιγμή

επιστρέφω

στην ανυπαρξία;