<< Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι >>

             Κάποιος έπρεπε να βγει και να τα πει. Επιτέλους μία αστυνομία θεάτρου να συλλάβει όλο το συρφετό που μολύνει το λειτούργημα του ηθοποιού. Περιμέναμε εναγωνίως μία δικτατορία του Θεάτρου η οποία θα αναλάβει το θεάρεστο έργο του ξεκαθαρίσματος των πραγματικών ηθοποιών, των πιστών υπηρετών της τέχνης, από τους υπόλοιπους ανίκανους και ανάξιους.

            Οι Ιερείς και οι Ιέρειες του Θεάτρου θα έχουν το δικαίωμα να επιτρέπουν - σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια - το αν θα τολμάει κάποιος επίδοξος να μπλέκεται στα Ιερά Χωράφια της τέχνης του Θεάτρου.

             Εν ανάγκη ας χυθεί αίμα. Αίμα κάθαρσης, καθαγιασμού, των Ιερών τόπων στον οποίο περπάτησαν τα Ιερά τέρατα του Χώρου. Ας μείνουν και 10, αν αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι εκλεκτοί και έχουν το θείο χάρισμα και το γνωρίζουν και οι ίδιοι από μόνοι τους. Λίγοι και καλοί. Ουκ εν τω πολλώ το ευ.

            Το όνομα τους, ας γραφτεί με κόκκινα γράμματα στη φωτεινή επιγραφή έξω από το θέατρο. Το μοναδικό πρόβλημα που θα προκύψει είναι, ποιο θα είναι εκείνο το όνομα που θα μπει πρώτο στη Μαρκίζα. Ποιος είναι ο Ιερότερος και ο σπουδαιότερος όλων; Εκεί θα χυθεί κι άλλο αίμα..

                Στο τέλος όμως θα παραμείνει ο ένας, ο μοναδικός, ο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού, εκείνος με το ψυχικό μεγαλείο, που θα το καταθέσει ολόκληρο με ευλάβεια και σεμνότητα στο κοινό του, παίζοντας στην Επίδαυρο όλους τους ρόλους μόνος του. Ας είναι.

Ζωή Αλεξούλη

Ένα ποίημα της Ζωής Αλεξούλη για τον πολύτιμο χρόνο μας 

http://www.glyfadametropolitans.com/gm/%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B3%CF%8E/

Ο χρόνος μου

είμαι εγώ

Οι μοίρες γενναιόδωρες

με μοίραναν με το δώρο της ζωής.

Μέσα σε μια στιγμή

άρχισα να υπάρχω.

Από τότε τρέχω.

Έπρεπε να προλάβω. Να φτάσω. Να καταφέρω. Να αποδείξω. Να τους δείξω. Να νικήσω. Να είμαι ο πρώτος. Ο καλύτερος. Να με αγαπάνε. Να με αναγνωρίζουν. Να με θαυμάζουν.

Έτρεχα με όλη μου τη δύναμη.

Ένα πράγμα έμαθα:

<<Όσο πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται το τέρμα>>.

Κι εγώ έτρεχα

και η ζωή με προσπερνούσε.

Τρέξε μου είπαν.

Κι εγώ ακόμη τρέχω..

Ο χρόνος κυλούσε κι εγώ δεν προλάβαινα να συναντηθώ με τον εαυτό μου.

Όσο με θυμάμαι,

δεν πόθησε άλλο η ψυχή μου τόσο,

από αυτή τη συνάντηση..

Μεγάλωσα απότομα.

Μικρό παιδί μόλις χθες.

Σήμερα ρυτίδες ζωγραφίζουν το πρόσωπο μου.

Ο χρόνος,

άλλοτε γιατρός μου.

Άλλοτε,

σαρωτικός ,αμείλικτος , αδυσώπητος, ακούραστος, αδιάκοπος.

Περισσότερο τώρα παρά ποτέ.

Ο καθρέφτης μου.

Γυαλί.

Τι να μου φταίξει.

Δεν τα βάζω μαζί του.

Με μένα γελάω.

Που δε με πρόλαβα στη διαδρομή.

Πριν με συνηθίσω,

είχα ήδη αλλάξει.

Πριν προλάβω να με γνωρίσω,

είχα γίνει ένας άλλος.

Δε με τρόμαξε ποτέ κάτι άλλο,

όσο το αύριο.

Με μοίραναν με το δώρο της ζωής.

Οι μοίρες με ξεγέλασαν.

Ζωή μου,

μοναδικό μου δώρο,

λιγοστεύεις.

Μέσα σε μια στιγμή

επιστρέφω

στην ανυπαρξία;

                                          Self Portrait - Zoe Alexouli - Ζωή Αλεξούλη 

Η συνέντευξη μου στα <<Ολύμπια Δρώμενα>>
http://www.elassona-city.gr/prwtoselido/item/10006-zoi-aleksouli-poios-eipe-oti-eimaste-ftiagmenoi-gia-ta-eikola.html

“Θεραπεία μέσω της τέχνης του θεάτρου”
Γράφει η Ζωή Αλεξούλη, Ψυχολόγος – ηθοποιός
Επιστημονικός συνεργάτης St. George Metropolitan Alzheimer Centers

“Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας” δήλωσε ο Κάρολος Κουν αποκαλύπτοντας με αυτή την απλή φράση την ψυχοθεραπευτική δύναμη του θεάτρου..

http://www.glyfadametropolitans.com/gm/%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CF%89-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85/

Εξώφυλλο <<Ολύμπια Δρώμενα>>

Το χαριτωμένο μας χρυσοψαράκι ονειρεύτηκε με όλη του τη δύναμη ότι έγινε καρχαρίας! 

Δεν απολάμβανε πλέον τη χαρά να είναι χρυσόψαρο. Δεν είχε καταλάβει πόσο όμορφο και σημαντικό ήταν. Ούτε είχε προσέξει πως τα υπόλοιπα ψάρια το κοιτούσαν με θαυμασμό καθώς αυτό χρυσάφιζε κι έλαμπε μέσα στο νερό. Ήθελε απεγνωσμένα να γίνει καρχαρίας. Πίστευε ότι αυτό θα το οδηγούσε στην ευτυχία. Είχε ακούσει κάποτε μια ιστορία για ένα χρυσόψαρο που κατάφερε να γίνει ένας μεγάλος λευκός! Μέρα και νύχτα προσπαθούσε να πραγματοποιήσει το όνειρο του.  Οι προσπάθειες του φαίνονται πολύ καθαρά στην παραπάνω φωτογραφία..

Φήμες λένε ότι κατέληξε στα δόντια κάποιου πραγματικού καρχαρία.. Φήμες..

(Ας αγαπήσουμε περισσότερο αυτό που πραγματικά είμαστε , η τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να μας γνωρίσουμε περισσότερο. Ας ονειρευτούμε με όλη μας την ψυχή! Και όσο μπορούμε ας μην ονειροβατούμε..)

 Ας ευχηθούμε όμως στο ψαράκι μας καλή τύχη στις προσπάθειες του!  Θα την χρειαστεί :)

Κείμενο : Ζωή Αλεξούλη 

http://alexoulizoi.blogspot.gr/

FREEdom

People always love to talk

But you should just walk your walk

No matter what they say

Remember always to pray

And keep up the good work

DREAM free

AND BECOME WHAT YOU ARE DREAMING

DREAM FREE

AND GET YOUR LIFE’S MEANING

LIVE NOW,

have strong willing

 BECOME YOUR DREAM

while you are living

When your life is like hell

But still can dream of heaven

This shows the power of your soul

Still concentrate on your goal

You are working hard and have passion in the heart

Your reward is never far

(DREAM BIG & FLY WITH YOUR MIND

BUT be patient and KEEP YOUR legs  DOWN TO EARTH….)

Zoe Alexouli   /  /  2012 or sth

http://www.youtube.com/watch?v=_gMYJxW7ddM&feature=youtu.be

http://www.youtube.com/watch?v=zgtRe88jp0Y&list=HL1386703780&feature=mh_lolz