<< Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι >>

             Κάποιος έπρεπε να βγει και να τα πει. Επιτέλους μία αστυνομία θεάτρου να συλλάβει όλο το συρφετό που μολύνει το λειτούργημα του ηθοποιού. Περιμέναμε εναγωνίως μία δικτατορία του Θεάτρου η οποία θα αναλάβει το θεάρεστο έργο του ξεκαθαρίσματος των πραγματικών ηθοποιών, των πιστών υπηρετών της τέχνης, από τους υπόλοιπους ανίκανους και ανάξιους.

            Οι Ιερείς και οι Ιέρειες του Θεάτρου θα έχουν το δικαίωμα να επιτρέπουν - σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια - το αν θα τολμάει κάποιος επίδοξος να μπλέκεται στα Ιερά Χωράφια της τέχνης του Θεάτρου.

             Εν ανάγκη ας χυθεί αίμα. Αίμα κάθαρσης, καθαγιασμού, των Ιερών τόπων στον οποίο περπάτησαν τα Ιερά τέρατα του Χώρου. Ας μείνουν και 10, αν αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι εκλεκτοί και έχουν το θείο χάρισμα και το γνωρίζουν και οι ίδιοι από μόνοι τους. Λίγοι και καλοί. Ουκ εν τω πολλώ το ευ.

            Το όνομα τους, ας γραφτεί με κόκκινα γράμματα στη φωτεινή επιγραφή έξω από το θέατρο. Το μοναδικό πρόβλημα που θα προκύψει είναι, ποιο θα είναι εκείνο το όνομα που θα μπει πρώτο στη Μαρκίζα. Ποιος είναι ο Ιερότερος και ο σπουδαιότερος όλων; Εκεί θα χυθεί κι άλλο αίμα..

                Στο τέλος όμως θα παραμείνει ο ένας, ο μοναδικός, ο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού, εκείνος με το ψυχικό μεγαλείο, που θα το καταθέσει ολόκληρο με ευλάβεια και σεμνότητα στο κοινό του, παίζοντας στην Επίδαυρο όλους τους ρόλους μόνος του. Ας είναι.

Ζωή Αλεξούλη